Filmy

19 lutego 2017 polska scena teatralna oraz kinowa straciła aktorkę, którą zdecydowanie można było nazywać wielką. Zofia Danuta Szaflarska, nestorka polskiego kina i teatru, pozostawiła po sobie rozległą spuściznę, będącą przykładem zarówno dla pokoleń młodych aktorów, jak i dla zwykłych ludzi. Przybliżamy jej sylwetkę.

Wieloletnia i bogata kariera Danuty Szaflarskiej rozpoczęła się w 1939 roku w Teatrze na Pohulance w Wilnie, gdzie młoda aktorka została zatrudniona zaraz po skończeniu Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Zadebiutowała w spektaklu „Szczęśliwe dni” i pozostała tam przez kolejne 2 lata. Gdy wojna zmusiła artystów do ukrycia, zabijając sztukę i wszystkich jej otwartych wyznawców, Zofia aktywnie udzielała się w teatrze podziemnym, a następnie w teatrze frontowym Armii Krajowej. Nie porzuciła pasji mimo nacisków państwa zaborczego, brała również aktywny udział w powstaniu warszawskim, okazując swój niestrudzony patriotyzm. Wyraziła go również cytatem, który choć pada z ust postaci przez nią kreowanej, to utożsamiany jest z nią samą: „Polsko, pamiętam, jak umierało Twe piękno”. W późniejszym czasie wartość tę starała się na nowo wpleść w artystyczny krajobraz Polski.

Tuż po wojnie rozpoczęła swoją przygodę z kinem i to z nim kojarzona jest przez większość z nas. Role teatralne, choć udane, nie przyniosły jej aż takiej sławy, jak udział w tworzeniu polskiej kinematografii. Debiutem na dużym ekranie był film „Zakazane piosenki” w reżyserii uznanego wówczas twórcy – Leonarda Buczkowskiego. Obok niej przed kamerą stanął również debiutujący Jerzy Duszyński, który wcielił się w rolę Romana Tokarskiego.

Po debiucie kinowym przez kolejne dwa lata Szaflarska pracowała zarówno przed kamerami, jak i w świetle teatralnych jupiterów. Mnogość tytułów, w których obsadzie się znalazła, świadczy o pracowitości i zaangażowaniu aktorki oraz jej niezmiennym w czasie umiłowaniu sceny: „Domek z kart” (1953), „Zemsta” (1956), „Dom bez okien” (1962), „Samochodzik i templariusze” (1971), „Przedwiośnie” (2001), „Karol, papież, który pozostał człowiekiem” (2006), „Pora umierać” (2007), „Pokłosie” (2012) to tylko niektóre tytuły z bogatej kinematografii.

Początkowa scena filmu „Pora umierać”:

Działalność Danuty Szaflarskiej doceniła nagrodą za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą w filmie „Ile waży koń trojański” (2009) i czterema nominacjami do „Orła” Polska Akademia Filmowa. Zdobyła również „Złotego Lwa” na Festiwalu Filmowym w Gdyni za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie „Pora umierać” (2007). Obok tego pojawiły się również „Złote kaczki”, a w 2013 roku „Orzeł" za osiągnięcia życia. 

Rozmowa z Zofią Danutą Szaflarską:

Oto już jesień i pora umierać,
pożółkłe liście wiatr strąca i miecie, 
drżące gałęzie do naga obdziera, 
chór, gdzie sto ptaków modliło się w lecie.
William Shakespeare, „Sonet 73”


Piotr Watros


Źródło: pnf.pl / festifalgdynia.pl

Komentarze

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Powiązane

Filmy

Pora umierać

Pogodna starsza pani spełnia swoje marzenie, pozbywając się z domu ostatniego zakwaterowanego po wojnie lokatora.